Weekendgezet 30 september 2011

Het is geen blijspel. En ook geen komedie. Tenminste, dat zegt regisseur Jolanda Jonkers (32). Ook geen ‘laatje-open-deurtje-dicht-vreemde-vrouwtje binneneigen- vriendin-net-op-tijd-verdwenen spel? Niets van dat alles. ‘H… H… Han Umhoeg’ is gewoon een hilarische blijspeltoneelkomedie zoals Toneelgroep Lummel dat al vijfentwintig keer eerder op de planken
bracht. Niet te vergelijken met hun laatste, prijswinnende produktie: ‘Vleegmesjien, Vleegmesjien’.  Maar even leuk en onderhoudend. Hilarisch, zelfs.
De avond dat WeekendGezèt een van de laatste repetities bijwoont wordt maar een enkele keer geïmproviseerd en heeft (bijna) iedereen de massa tekst onder de knie. Regisseur Jolanda Jonkers kijkt toe, lacht soms luid, fronst haar voorhoofd, gebaart en corrigeert zelden. Eén enkele keer wil ze een scène terugzien: “Ronald, pak ’t nog eens terug als je zegt: ‘iech houw diech totste kòts’. Ik denk dat het
beter is als jij dan, Vera…..” Opvallend is het plezier waarmee de hele cast speelt.
Deze 25e komedie is geschreven door Limburger Peter Damen. Niet alleen de oorspronkelijke titel (…‘liever niet noemen, dat verraadt de inhoud teveel…) maar ook een gedeelte van de tekst is aangepast. Niet door één lid van het gezelschap, maar door allemaal.

“Wij hebben geschrapt, de tekst bewerkt en met een Maastrichtse saus overgoten”, zegt Jack Ummels, die
een stotterende Klajd speelt. De andere acteurs en actrices zijn: Vera Ottenheijm (Tonnie, overvalster en
vrouw van krimmeneel Klajd), Anja Servais (Nelia Monfrance, hotelgast), Ben Dackers (Hoebeer, haar
echtgenoot), Aimée van Loo (Marie-Claire Monfrance, hun dochter), Ronald Gossieau (Roger Miejer,
pizzabezorger en filmgek), Katja Limbourg (Angèle Jolie, receptioniste, vriendin van Roger) en Magda
Hameleers (Trinet Laammekers (onderhandelaar). Ook Patrick van de Weyer (niet te zien) heeft een (telefoon)rolletje.
Er gebeurt zoals normaal weer erg veel in het Lochtmanhuis. ‘H…H… Han Umhoeg’ speelt zich af in
een hotellobby van Hotel Limale (de oorspronkelijke naam van Limmel) in het pittoreske Limmel, met riant
uitzicht op de Zinkwit. Zowel de eerste akte als de tweede akte is gesitueerd op één dag.
Het verjaardagsfeestje van Nelia Monfrance loopt tegen het einde. Haar vader Hoebeer, moeder Nelia en
dochter Marie-Claire willen naar huis gaan als twee ongenode gasten binnen komen: de overvalster Tonnie
en haar man, crimineel Klajd. In een mum van tijd verandert het feest in een wanordelijke, chaotische
maar uiterst lachwekkende situatie. Roger, vriend van Angèle, wil dat zijn grootste wens uitkomt; Marie-
Claire ziet haar wekelijkse afspraak bij de kapper mislopen; Nelia blijkt heldhaftiger dan haar Hoebeer
ooit had durven dromen en… en… Jolanda Jonkers: “Dit stuk vergt veel meer van de
spelers dan eerdere producties. Omdat ik iedereen ken en weet wat elk individu in zijn of haar mars
heeft, durf ik het aan. Als je ziet wat die gasten neerzetten. Ongelooflijk. Kijk en luister maar naar de repetitie en oordeel zelf.”

Jonkers heeft gelijk. In ‘H… H… Han Umhoeg’ laat het gezelschap weer eens zien dat ze stuk voor stuk
de moeilijke materie van het toneelspel in de vingers heeft. Toneelgroep Lummel zal zijn trouwe bezoekers,
vanaf de oprichting in 1978 zijn dat er al 50.000, zeker weer weten te boeien. Niet alleen door het
spelplezier maar ook met de legio hilarische momenten in ‘H… H… Han Umhoeg’. Trouwens, wellicht is
‘Lummel’ de enige toneelclub met een fanclub van 872 leden en 325 e-mailadressen.

“Weet je waar ik de dag na een voorstelling wel eens aan denk”, onthult Jack Klajd Ummels, “dat zinnen of
woorden uit het stuk blijven beklijven. Dat bezoekers die uitspraken tegen elkaar blijven herhalen. Dat lijkt me geweldig.”

Elke acteur en actrice is ervan overtuigd dat deze voorstelling weer hoge ogen gaat gooien. Ronald
Gossieau zegt het zo: “Toneelgroep Lummel speelt voor arm, rijk, oud en jong. Voor iedereen, dus. En
‘H… H… Han Umhoeg’ is typisch zo’n stuk voor elck wat wils. Wij zelf hebben nu al het grootste plezier.”

Als we het Lochtmanhuis in Limmel verlaten, begint het gezelschap aan de tweede en laatste akte. Wat
opviel is hoe iedereen reageerde op de rol van zijn of haar medespeler. Lachend, schaterend vaak, corrigerend,
maar nooit snerend of afbrekend. “Dat is nou typisch ‘Toneelgroep Lummel”, zegt Jolanda
Jonkers. “Ik heb nog nooit gehoord dat iemand zijn medespeler op een vileine wijze afkraakte. Dat is niet bij alle gezelschappen zo, hoor. ‘Mijn spelers’ stimuleren en steunen elkaar. Ze zijn zó lief…”

Dagblad de Limburger 9 juli 2011

 Wel kies je ervoor om op lokaal niveau in Limburg te werken?

Dagblad de Limburger 1 juni 2011 

Dagblad de Limburger, 14 april 2011

‘Ei Baar Cultuur’: een reis door Maastrichtse cultuur

Vanaf morgen speelt Maos en Neker opnieuw in La Bonbonnière. Een stuk, geregisseerd door ‘professional’ Jolanda Jonkers.

„Amateurtoneel is echt heel erg leuk.”

            Ze was bijna de regie-assistente geworden bij de musicals Petticoat en Zorro, allebei producties van Stage Entertainment van Joop van den Ende. Maar de baan werd net voor haar neus weggekaapt.

 De laatste puntjes worden nu op de ‘i’ gezet, zodat de Mestreechse revue morgen in volle glorie kan schitteren. Vanaf september is – na audities - aan het stuk gewerkt. Het verhaal, geschreven door Will Wintjens, is gestoeld op het plan van Maastricht om culturele hoofdstad van Europa te worden. Maar hoe staat het met de Maastrichtse cultuur?

Dat is de vraag in het stuk, dat vooral een reis is door het culturele jaar. Op de Markt en het Vrijthof wordt over die vraag nogal verschillend gedacht. Het Vrijthof ‘heeft’ André Rieu, terwijl die vaan de Mèrret een nachtclub met internationale artiesten en bunnies beginnen. De vraag is of die twee wel samen gaan.

Jolanda Jonkers heeft haar hart verpand aan het regievak. Al wilde ze aanvankelijk actrice worden. „Samen met mijn buurmeisje speelde ik vroeger al toneel in de huiskamer.” De toneelacademie in haar thuisstad volgde,evenals een opleiding tot dramadocent in Arnhem en een acteursopleiding in Utrecht.

Vorig jaar werd ik gebeld door de voorzitter van het nieuwe bestuur van de Maastrichter operette vereniging met de vraag of ik interesse had om voor de tweede keer hun voorstelling te regisseren. Ik hoefde er geen seconde over na te denken. Natuurlijk wilde ik dat! In september 2009 was de cast compleet  en kon het avontuur beginnen. Nu, 8 maanden later, kan ik terugkijken op een ontzettend fijne periode.

Het is woensdagmiddag 7 april 12.00 uur in de middag. Ik loop het Theater aan het Vrijthof binnen en mijn buik vult zich met premièrekriebels. Het is ‘bouwdag’ vandaag! Vijftien vrijwilligers laten vandaag met behulp van de technici van het theater de wereld van ’t Getuug tot leven komen. Twaalf uur later verlaat ik het theater weer. De decorbouw en de technische doorloop zitten erop. Ik ben moe, maar zeer voldaan. Terwijl ik naar huis fiets, vallen er enkele regendruppels uit de lucht. Maar dat kan mij niet deren, want ik ben trots. Zo trots op alle leden, solisten en medewerkers van de Mestreechter Operètte Vereiniging dat ik er tranen van in mijn ogen krijg. Het resultaat van al dat harde werken mag, al zeg ik het zelf, er absoluut wezen. En wat is het een feestje om deze voorstelling in het Theater aan het Vrijthof te spelen! De plek waar ik tijdens mijn studie, aan de toneelacademie, als UITbalie medewerker werkte. Dat ik er twee keer met een voorstelling zou staan, had ik toen niet durven dromen.

Op donderdag 8 april zetten we overdag nog enkel puntjes op de ‘technische i’, om vervolgens ’s avonds de generale repetitie te houden. En dan is het zover! De nieuwe voorstelling van de Maastrichter Operette Vereiniging zal in première gaan. Hopelijk mogen wij u straks welkom heten in de wereld van ’t Getuug en zal u net zoveel plezier hebben als wij hebben gehad tijdens het maken van de nieuwe voorstelling van de Mestreechter Operètte Vereiniging! 

 De ster december 2009

 Het verhaal bij de paal

Op een spaarzaam moment dat het zonnetje zich liet zien, ging ik met mijn gast naar de grenspaal 64.

Deze paal staat langs de Mergelweg in Kanne, gemakkelijk te vinden. Voorzichtig had ik de stoel neergezet zodat mijn charmant gezelschap niet in de modder hoefde te trappen.

Wie is Jolanda Jonkers?

Jolanda is regisseuse van beroep. Zij heeft gestudeerd aan de toneelacademie en is daarna volledig in de theaterwereld gestapt. Als men hoort met hoeveel enthousiasme ze daarover vertelt dan wordt al snel duidelijk dat zij de goede vrouw op de goede plek is.

Dit jaar regisseerde zij voor de eerste keer Toneelgroep Limmel. “Wat mij heel erg opviel, was het plezier dat het gezelschap onderling had. Het was hartstikke gezellig, we hebben behoorlijk veel lol gehad.Dan hoop je, als regisseur, dat het publiek daar ook iets van meekrijgt. Achteraf kan ik zeggen dat dat zeer gelukt is. Twaalf uitverkochte voorstellingen met spelers en publiek die zich geweldig amuseerde. Het was fantastisch om dat mee te maken!” zegt Jolanda glunderend.

Nu staat de nieuwe voorstelling van de Maastrichter operette voor de deur. Dit is de tweede keer dat Jolanda dit gezelschap regisseert. “Het is veel werk. Als regisseur ben je overal mee bezig. Kostuums, décor, muziek, zang en spel. Een grote uitdaging maar heerlijk om met mensen bezig te zijn en een stuk te zien groeien.” In april is de première van ‘t Getuug’ naar de operette ‘Les Brigands’ van Offenbach. Jolanda volgt de voorstellingen vanuit de zaal. “Ik beleef graag de voorstelling zoals het publiek die beleeft. Dan weet je meteen of de voorstelling aanslaat bij de bezoekers.” Daarnaast geeft Jolanda nog les bij Jeugdtheater Partoet aan kinderen en jongeren. Ook is zij bezig voor het Pesthuys. Allemaal theater, allemaal uitdagingen voor Jolanda.

Overzichtelijk Maastricht

“Mijn zus woont in België!” is het eerste dat Jolanda te binnenschiet als wij het over België hebben.

Op de toneelacademie zat Jolanda in een klas van 10 mensen waarvan er 8 Vlaams waren. Dus de band met de mensen aan de andere kant van de paal is wel heel bijzonder. Met de voorstelling van het Pesthuys hoopt zij de grens over te gaan. “Er wordt nog niet veel gebruik gemaakt van de Culturele Centra in België. Terwijl het lijkt alsof het daar allemaal veel makkelijker gaat.

De toekomst van Maastricht

“Ik hoop heel erg dat Maastricht de Culturele Hoofdstad wordt. Daar heeft Maastricht recht op! Hier gebeurt zoveel op het gebied van cultuur. We hebben Opera Zuid, toneelgroep Maastricht, het LSO, de Nederlandse Dansdagen, een prachtig Bonnefantenmuseum en nog zoveel meer. Ik geniet van de plannen van Guido Wevers over 2018 . Als het zover komt dan zal dat voor theatermakers een heleboel mogelijkheden bieden.” Voor de korte termijn wacht de productie van de Operette vereniging op haar. Een voorstelling waar ongeveer 70 mensen aan meedoen en die door Jolanda in het gareel gehouden moeten worden. “Ik vind het alleen al geweldig dat ik met die voorstelling in het Theater aan het Vrijthof sta en dat mijn naam aan dat gezelschap verbonden is!” vertelt Jolanda met een glinster in haar ogen.

Weekend

“Wat veel mensen niet weten, is dat studenten van de toneelacademie voorstellingen spelen en dat die toegankelijk zijn voor publiek van buitenaf. Ze zijn allemaal gratis en je kunt telefonisch reserveren. “Daar ga ik regelmatig naar toe om mijn binding met de toneelacademie in stand te houden” zegt Jolanda.  

Weekendgezet 18/09/09

Een van de vele voorbeelden is als Al Italia-stewardess Julia Venezia (Nancy Bakker) in de tweede akte haar optreden met onnozelaar Robèr Cerfontaine (Jack Ummels) zó realistisch en humoristisch neerzet dat de twee andere op hun beurt wachtende stewardessen Janet Roosevelt(PanAm, Aimee van Loo) en Janine Baguette (Air France, Magda Hameleers)in een onbedaarlijke lachstuip schieten. Ook regisseur Jolanda Jonkers kan haar plezier niet op.

Even een blik in het draaiboek van ‘Vleegmesjien Vleegmesjien’. De onnozele Robèr Cerfontaine (‘nne Zibbedeijus) is de vriend van Sjarel Persoon ( Ronald Gossieau). Cerfontaine verstoort het zoete leventje van vriend Sjarel die een verhouding heeft met drie stewardessen van drie verschillende maatschappijen. Een ingenieus opgezet vluchtschema zorgt ervoor dat de dames elkaar nooit ontmoeten in het appartement van Sjarel in het Céramiqueterrein: mèt oetziech op de Maos. Maar vertragingen,veranderde dienstregelingen en andere complicaties zorgen voor hilarische toestanden.

Als regisseur Jonkers moet ingrijpen en tot kalmte manen is dat omdat de acteurs in hun enthousiasme over hun teksten struikelen of even de weg kwijt zijn. “Dat komt louter en alleen door hun niet aflatende geestdrift”, weet regisseur Jolanda Jonkers. “We hebben nog tijd genoeg om alles in het gareel te krijgen. Niet het plezier temperen. Dat mag je nooit doen. Het hartstocht is net de kracht van deze groep. Het plezier spat van de bühne af. Dat voelt het publiek ook en wordt door het spel van de acteurs meegesleurd. Dit is mijn eerste jaar als regisseur van ‘Toneelgroep Lummel’, maar ik heb het gevoel of ik hier al enkele jaren rond loop.”

Ronald Gossieau, al 31 jaar, sinds de oprichting, lid van ‘Toneelgroep Lummel’ speelt de overspelige Sjarel Persoon, terwijl Jack Ummels (30 jaar lid) de rol van onnozelaar en regelaar op het lijf kreeg geschreven.

De drie stewardessen, voor ‘Vleegmesjien Vleegmesjien’, luchtig,kortgerokt en pikant gekleed, zijn geknipt voor hun rollen en voor deensmaog Bertha Knòtermans had de castingdirector geen beter figuur kunnen vinden als Anja Servais. Kortom, het zit wel goed, daar in ‘Lummel’.

Elke acteur weet en ook elke bezoeker zou dat moeten weten, dat acteren in een klucht moeilijker is dan wordt gedacht. Timing is het toverwoord in een komedie. En na een uurtje blijkt dat ‘Toneelgroep Lummel’ ook dat belangrijke gegeven tot in de perfectie beheerst.

Voor een professionele recensent is het bezoek aan een toneeluitvoering van een amateurgezelschap een buitenkans. Bepaald geen strafwerk. De scribent kan zien hoe amateuracteurs soms boven de prestaties van hun professionele collegae uitstijgen. Dit alles door een niet aflatend elan, motivatie en bezieling. Enkele jaren geleden nodigde ‘Toneelgroep Lummel’ de burgemeester van Maastricht, diens wethouder van onder meer Cultuur en een professionele recensent uit om haar nieuwste uitvoering bij te wonen. De burgemeester en de wethouder beleefden een mooie en plezierige avond en de recensent raakte overtuigd van hun kunnen.

Ook nu wordt het na een uurtje meeluisteren en kijken naar deprestaties van de met veel plezier repeterende cast van ‘Toneelgroep Lummel’ duidelijk, dat ‘Vleegmesjien Vleegmesjien’ tot de toppers van‘Lummel’ kan gaan behoren. Eindconclusie: het wordt weer leuk in hetLochtmanhuis.De première is gepland op zaterdag 17 oktober.

 Trompetter 2/09/09 

'Het getuug is onderweg naar het theater in Maastricht'

(...) In de bewerking van de operette van Offenbach huizen de bokkenrijders in het Savelsbos. De leider van de bende heeft een dochter die achter elke man aangaat. Zij wordt verliefd op een boer die besluit om tot de bende toe te treden. Maar eerst zal hij zich moeten bewijzen en gaat op pad met de bokkenrijders. (...) De vertaling is in handen van Phil Dumoulin, de dirigent is Ben Perry, die u misschien kent van het Veldeke cabaret en de Opera Comique. De regisseur is Jolanda Jonkers, een Maastrichts meisje, die al ver op weg is om bekend te worden. Zij heeft vorig jaar, met veel succes, Student zonder cent geregisseerd bij de Maastrichter operette vereniging. (...)

Ook heeft de vereniging speciaal voor de voorstelling dinerarrangementen geregeld met 'T Lieuwke', eetcafé Saint Servais en het Van der Valk hotel in Maastricht. Kaarten kunnen gekocht worden bij de UITbalie ( 043-3505555 043-3505555 ). De Operette verening bestaat 60 jaar!Dit wordt gevierd in het Theater aan het Vrijthof op 4 oktober van 14:00 uur tot 16:30 uur.

De Ster - januari 2009

 Interview 'De ster' 15/02/08

 Dagblad de Limburger - februari 2008

Interview Weekendgezet '08:

De zangers/acteurs van de Maastrichtse Operette Vereniging
zijn er klaar voor. Als op 29 februari de première
van ‘Student Zoonder Sent’ (vertaling van Der Bettelstudent)
plaatsvindt, ziet het publiek een denderende, van
romantiekuitelkaarspattende,mooie,romantische show.
Maak de bühne vrij voor dit enthousiaste gezelschap.
Jean Brandts van WeekendGezet was aanwezig bij één
van de repetities. Hij keek en luisterde naar de hartstochtelijk
acterende en zingende leden van de MOV.
Zijn indruk: dit wordt misschien wel de mooiste productie
van het gezelschap ooit.
 

Regisseur Jolanda Jonkers is daar in elk geval
van overtuigd. De 29-jarige (voor een regisseur piepjong)
Maastrichtse hoeft, zo zegt ze, “alleen nog maar
de puntjes op de i te zetten”. Jonkers studeerde aan
de Maastrichtse Toneelacademie en volgde een jaar de
acteursopleiding in Utrecht. 
We zien een gedreven vrouw voor de groep zangers
en acteurs staan die duidelijk aangeeft waar ze de accenten
wil leggen. Als er een kleine aarzeling in een scène sluipt en de mannen een beetje te enthousiast de vrouwen vastgrijpen, roept Jonkers: “Mannen, opgelet.
Het is goed dat jullie direct naar de vrouwen toe lopen.
Maar hen niet doodknuffelen. Gewoon omarmen.” Er
wordt heel wat afgelachen en gedold tijdens de repetitie,
maar op het moment dat Jonkers met een bronzen
huisbel tot stilte maant, kruipt iedereen onmiddellijk
in zijn of haar rol. Opvallend is de vrijheid/blijheid van
de acteurs-zangers. Amateurs die op een professionele
wijze hun (zware) taak opnemen.

Intussen wijst Arie Voorzee, vertaler van Der Bettelstudent
naar het Maastrichtse Student Zoonder Cent,
op enkele komische tekstpassages. Voorzee weet dat
Jolanda Jonkers weinig of niet aan zijn tekst heeft
geschaafd. “Dat kan ik als een compliment beschouwen”,
zegt de vertaler. Overigens vindt ook hij dat
Student Zoonder Cent een van de betere producties van
de MOV kan worden. “Het is een mooi, komisch, romantisch
en snel verhaal dat de spelers al bijna helemaal
onder de knie hebben. Kijk. Niemand heeft een tekstblad.
Iedereen kent het stuk al van buiten. En het is pas
begin januari. Een goed teken.”

Terwijl de vrouwen van het indrukwekkende koor de entree
van het eerste bedrijf zingen, legt Voorzee uit waar
het stuk over gaat: Polen begin 1700. Het verhaal van
de beledigde Saksische Overste Ollendorf begint met
een kusje dat Ollendorf plaatst op de blote schouder van
Gravin Nowalski. De vrouw geeft Ollendorf een oorveeg.
Hij is zwaar beledigd. Hij bedenkt een plan om de
gravin met een ‘gewone’ burgerjongen te laten trouwen.
Het plan lukt, maar aan het einde blijkt dat….
De rest van het verhaal vertellen we niet, maar het is
verweven in een kostelijk, maar altijd begrijpelijk scala
aan verwikkelingen.

Bron: Persbericht Theater aan het Vrijthof

Opera Salon (Februari 2008) opening Euregionaal Opera- en Opening Opening opera-en muziektheaterfestival / operasalon 2008

In een met borrel geflankeerde talkshow leidt Guido Wevers u, samen met zijn gasten Len van Schaik, David Deprez, Gable Roelofsen, Jolanda Jonkers en Ivo van Megen, door de programmering van het Euregionaal Opera- en Muziektheaterfestival. 

Met muzikale medewerking van Alexander Schöder en Constant Notten. 

De toegang is gratis, maar reserveren wordt aanbevolen. 

U kunt uw plaatsen reserveren aan de UITbalie (maandag t/m zaterdag van 12.00 tot 18.00 uur) of telefonisch via  043 - 350 55 55  043 - 350 55 55    043 - 350 55 55  043 - 350 55 55

Odile Wolfs: Er is mij gevraagd wat ik de bezoekers van Musica Sacra Maastricht uit het programmaboekje ‘visioenen van eeuwigheid’ kan aanraden. Dan begin ik zonder meer met de voorstelling Luilekkerland. Deze wordt gegeven in het mooie nieuwe AINSI theater, het prachtige cultureel erfgoed van cementfabriek de ENCI. Deze voorstelling is een echte aanrader voor alle (groot)ouders met (klein)kinderen van 7 jaar en ouder. Het ultieme kindervisioen staat daarbij centraal (Luilekkerland is verplaatst naar Theater Kumulus - redactie).

 Kom met je kunst! Bron: OBSERVANT NOVEMBER 2006      

Wat doet een afgestudeerde regisseur in het eerste jaar van de bachelor cultuurwetenschappen? Jolanda Jonkers, 27 jaar, zit aan een tafeltje in het Theater aan 't Vrijthof waar ze de rest van deze dinsdag zal repeteren: "Ik zoek er verdieping, theoretische kennis, inzicht. Op de toneelacademie krijg je wel theater-, kunst- en cultuurgeschiedenis, maar het gebeurt in vogelvlucht. Bovendien ontdek je alles in de praktijk, op de vloer: spelen, regisseren, les geven. Nu moet ik zitten, lezen, studeren, analyseren." Uiteindelijk moet de studie haar tot een regisseur maken die van meer markten thuis is. "Als er een filosoof in een stuk wordt genoemd, dan weet ik straks hoogstwaarschijnlijk meer over zijn denkbeelden dan nu. Ik verwacht dat ik zo'n toneeltekst dan beter in de tijd kan plaatsen, meer lijnen en invalshoeken zie." Het zal een stempel op haar creatieve werk gaan drukken, denkt Jonkers: "Misschien zul je het terugzien in de keuze van stukken. Nu kies ik vooral werk dat te maken heeft met mijn verhaal, een jonge vrouw in deze wereld. Het kan zijn dat ik straks meer politiek gericht werk ga regisseren."

De komende dagen speelt ze maar liefst vijftig keer het - ook door haar geregisseerde - korte toneelstuk 'Travel to the Olympus' (twintig minuten) in het Theater aan 't Vrijthof. "Het is onderdeel van KOMmetjeKUNST en gaat over de 'making of' van een film over de Griekse mythologie. Een project van het theater waarmee men Limburgse scholieren wil laten kennismaken met toneel en in dit geval met de Griekse mythologie. We spelen het tien keer op een dag." Of dat niet gaat vervelen? "Je moet er voor zorgen dat het geen lopende band werk wordt. Maar ik speel de meeste scènes met Sybrand van der Werf die ik nog ken van de toneelschool. Wij zijn aan elkaar gewaagd, hij lokt mij graag uit de tent en brengt steeds kleine variaties aan zodat je scherp blijft."

Observant 2006

Bridget Jones met man in hoofdrol

In het midden van de zaal ligt een matras, met daarop een man en een vrouw, dicht bijeen zittend. "Ga nog dichter bij hem zitten", klinkt het vanuit de zaal. "Raak op een millimeter na zijn lippen." De twee kijken elkaar aan en schieten in de lach. De repetitie van een liefdesscène uit Company - het toneelstuk dat studententoneelvereniging Alles is Drama deze week in het Kumulustheater op de planken brengt - leidt tot een hoop hilariteit onder de spelers. Gestuntel met panty's, knoopjes en de juiste teksten. "Niet alle scènes gaan zo", legt een van de acteurs haastig uit. "Meestal repeteren we serieus."

Company is een tragikomedie over een jonge vrijgezel die zich afvraagt of hij aan een vaste relatie toe is. Hij wordt in zijn overdenkingen 'geholpen' door stelletjes uit zijn omgeving, die allemaal een mening over zijn leven hebben. "Een soort Bridget Jones, maar dan met een man in de hoofdrol", volgens een van de spelers.

Tegelijk heeft het stuk een ernstige ondertoon. "De samenleving legt een grote druk op jonge mensen om relaties aan te gaan. Als je op een bepaalde leeftijd nog alleen bent, wordt dat gezien als abnormaal. De relatiedilemma's van de hoofdpersoon zijn voor veel mensen herkenbaar", meent regisseur Jolanda Jonkers.

Jonkers bewerkte Company, oorspronkelijk een Engelstalige musical, tot een Nederlands toneelstuk. Geen gemakkelijke opgave. "Gelukkig zijn de liedjes geen onderdeel van het verhaal en kon ik ze gemakkelijk vervangen door gesproken tekst." Zowel acteurs als regisseur zijn blij met het eindresultaat. Van zenuwen hebben ze nog niet veel last. "Dat zal nog wel komen", zegt hoofdrolspeler Ralph Verstappen. "Op de dag van de première kan iedereen maar beter uit mijn buurt blijven." De meeste spelers gaan ervan uit dat de zaal vol zit.

 Dagblad de Limburger 2005

 Dagblad de Limburger - augustus 2007